Welkom bij de Mount Everest expeditie 2009

Website over de beklimming van Mount Everest door Erik Ravenstijn, in april-mei 2009

Nieuws 23 juni: website werkt weer Vlak na mijn afdaling van de Everest heeft een of andere grappenmaker de Everest 2009 website weten te hacken. Het gevolg was dat ik de site niet meer bij kon houden, en de meeste mensen konden er niet meer opkomen. Erg jammer, maar goed, gelukkig zijn alle problemen nu opgelost. Nu in Nederland, een maand na de beklimming, ben ik nog niet helemaal gewend aan het dagelijkse leven. De bloemetjes en bijtjes, de enorme hoeveelheid zuurstof en zomerse temperaturen zijn zeer welkom, maar ergens is het ook wel een beetje jammer dat het afgelopen is. Er leeft een groot gevoel van euforie dat het gelukt is. 'Back to business' is echter nog wat onwennig. Het hele project is trouwens nog helemaal niet ten einde, want via de lezingen ga ik schooltjes in Nepal steunen en wat doen aan het rondslingerende afval daar (een belangrijk deel van de opbrengsten van de lezingen worden gedoneerd aan organisatie Help Nepal, welke samenwerkt met de lokale organisatie HECAC, zie www.hecac.org). Veel lezingen plaatsvinden over de expeditie zullen deze herfst plaatsvinden. Onder het kopje lezingen vind je hier meer informatie over.  Tenslotte wil ik iedereen nog een keer bedanken voor de vele steun, ik ben positief verrast over wat het allemaal heeft losgemaakt. Erik Ravenstijn   Nieuws 27 Mei: Thuiskomt Erik ravenstijn Aanstaande zaterdag 06.40u komt Erik Ravenstijn aan op vliegveld Frankfurt, vlucht van Gulf Air vanuit Bahrein. Erik gaat dan per auto verder naar Nederland. Nieuws 25 mei: het verhaal van de topbeklimming Inmiddels zit ik in Namche Bazar, 3500m, dolblij na een geslaagde beklimming. Even terug in de tijd. 14 mei. Avondeten. 'It seems winds are down on the higher part on the mountain until May 23', zegt Alex, onze expeditieleider. 16 mei gaan we omhoog. Voor mij een speciale dag. Mijn oma is net 90 geworden en het is groot feest thuis. Dit is een groot contrast met de gevaarlijke Khumbu ijsval, die ik nu voor de 7e maal passeer (3x naar beneden, 4e keer omhoog). Na 4 uur kom ik aan in kamp 1 en ik voel me ziek. Patrick is de eerste die het opmerkt. 'You do not seem all ok Erik'. 'That observation is right', antwoord ik droog. Ik overleg met Alex. 'Let's see how it develops through the day'. Na een paar uur gaat het gelukkig beter, maar ik ben er niet gerust op. De volgende dag naar kamp 2 op 6500m begint goed. Na aankomst in kamp 2 moet ik erg sterk hoesten. Dit irriteert mijn maag dusdanig, dat de inhoud naar buiten komt. 'Maybe it's better you go down', zegt Alex. Ik zak ineen. Mijn gevoel zegt dat deze toppoging zijn einde nadert. Wat een anticlimax. 'Maybe first we ask the doctor what he thinks'. Ik kriijg een uitgebreide check. Ik vertel de doc over mijn problemen. Tot mijn verbazing is 'doc' tevreden over mijn gezondheid. 'Don't worry, normal high altitude reaction, tomorrow you go up'. Ik weet niet wat ik ervan moet denken, we moeten maar zien hoe morgen naar kamp 3 op 7200m gaat. De dag naar kamp 3 begin ik echter sterk. Het gaat op grotere hoogte beter dan de twee dagen ervoor, vreemd toch. De laadste loodjes naar het kamp zijn echter weer zwaar, en ik kom als een hijgend paard het kamp binnen, maar ik ben deze keer niet ziek. Wel ben ik erg moe geworden. Rust dus. Terwijl Pemba sherpa, waarmee ik de tent deel, wat warme dranken maakt, doezel ik weg. Even later genieten we samen van de 'hot orange' en dotten we wat weg. De volgende dag gaat het naar kamp 4, het hoogste kamp op 7900m. We gaan aan het zuurstof. Ik wil een nieuw zuurstofmasker: het masker dat ik heb meegenomen vanuit BC vertoont wat scheurtjes en ik vertrouw het niet meer. We beginnen aan de klim. Ik merk dat ik, net als gisteren, de zwakste van de groep ben. Mike uit USA ziet er zo sterk uit, die gaat het zeker wel halen. Wat me vooral uitput is het passeren van extreem langzame klimmers- meesten werken nog geen eens mee. Vraag je al hijgend kuchend 'excuse me, can I pass', krijg je nul op het rekest. Sterker - probeer je te passeren, gaat de langzame klimmer opeens uit alle macht versnellen! Wat een idioten. Inmiddels ben ik achterop geraakt ten opzichte van de rest van de groep, Alex maakt woeste gebaren dat het sneller moet, maar het passeren van al die idiote klimmers lukt me niet meer. Gelukkig neemt de rest van het team een pauze, zodat ik bij kan komen. Het blijkt dat we al op 7800m zijn aanbeland, gelukkig maar. Na een een korte klim over sneeuw en een traverse over rots komen we aan in kamp 4. Even later komt Pemba sherpa de tent binnen en gelijk beginnen we bij te tanken wat betreft drankjes. Het lukt me zelfs wat overheerlijke Zwitserse kaas te eten: meestal komt elke vorm van vast voedsel geijk weer naar buiten op deze hoogte. Het is een goed teken. Ik voel me ook goed. En eigenlijk had ik dat niet verwacht, in kamp 1 en 2 was het soms verre van goed. 'Erik how are you?', vraagt Alex. ' Great!', antwoord ik met luid stemvolume. 'We leave at 20.30 for summit', zegt Alex. Buiten is het bar weer, maar rond 19.00 klaart het op en gaat de wind liggen. Rond 20.45 vertrekken we in het donker. Ik voel gelijk aan mijn eerste passen dat dit de beste dag van mijn expeditie is, het gaat soepel. Na slechts een 3.5 uur kom ik met Alex en Pemba sherpa aan bij 'Het Balkon' op 8450m. Ik kijk voor het eerst om, en zie dat we een gat hebben geslagen met de rest van de groep. Pemba wil mijn zuurstof verwisselen, maar Alex zegt dat we kunnen wachten daarmee, we hebben nog genoeg voor een uur klimmen. We wachten op de rest van de groep, en gaan verder. Na een uur verwisselen we onze zuurstoffes voor een nieuwe volle. Het wordt nu een zwaarder. Steiler en we zitten ook gewoon hoger op de berg. Nadat ik een korte vertikale passage heb overwonnen zit ik even buiten adem op mijn knieen. Steile passages blijven elkaar volgen in het donker. Wat is deze berg toch allemachtig steil! Na een tijd zegt Alex: this must be South Summit, 8750m!' 'Let's take a short break', zeg ik, wat eigenlijk een slecht idee is, waant het is donker en het is beginnen te waaien. Alex gaat verder over de graat richting Hillary step, die ik nog niet kan onderscheiden in het donker. Dan kom ik Alex weer tegen. Midden op de supersmalle sneeuwrichel tussen South Summit en Hillary Step. 'Let's take a break!', zegt Alex. 'Ok', zeg ik. We zijn beiden van lotje getikt dat we op deze smalle richel een pauze nemen, duidelijk onder de invloed van het zuurstoftekort hier. Ik weet niet hoeveel tijd we daar hebben gestaan. Teveel in ieder geval. Na een tijdje begint mijn oog te bevriezen en voel ik mijn vingers koud worden. Maar ik verbindt geen conclusies aan mijn constateringen. Na een tijdje besluit ik maar verder te gaan. Alex is inmiddels al vertrokken en een aantal teammaten heeft me ingehaald. De Hillary Step beklim ik stijl 'wild en lelijk'. Het maakt niet uit, het gaat om het effect hier. Ik kom bovenaan de Step en realiseer me opeens dat de top me niet meer kan ontsnappen. Pemba sherpa, die met me klimt, gebaart me niet te treuzelen, elke minuut teveel op deze hoogte kan dodelijk zijn. 5.00 uur. De eerste zonnestralen op de top. 200 meter. 100 meter. 50 meter. 10 meter. Ik loop naar Alex en geef hem een dikke knuffel. Ik ga zitten en kijk naar de andere kant, naar Tibet. Ik voel aan me lichaam dat het moe is en dat dit een levensgevaarlijke plaats is, weg hier! Maar eerst nog een paar foto's. Mijn camera is bevroren, en weigert te werken. Gelukkig maakt Mingma Sherpa mijn foto's. En dan naar beneden. Naar de Hillary Step gaat we, daarna wordt het terrein moeilijk en merk ik pas hoe moe ik ben. 9.30 kom ik half zwalkend terug op de South Col. De zelfde dag ga ik nog met Pemba Sherpa naar kamp 2, kamp 4 is te gevaarlijk om te blijven. Totaal uitgeput kom ik daar aan rond 18.00 uur. Maar op een veilige 6500m. Na een rustdag gaan we voor de laatste keer door de Khumbu ijsval .... gelukkig gebeurd er niets. Basiskamp. Veiligheid. Ik bedank Pemba Sherpa, hij heeft mij en het team geweldig geholpen tijdens de klim. Het zit erop. Het was een geweldige expeditie met een geweldig resultaat. Ik ben maar liefst 20kg verloren - van 87 kg naar 67 kg. 3 antibioticakuren - misschien meer ziek dan niet ziek - maar het is gelukt. En nu zitten we met het team gezond en wel in Namche Bazar op 3500m. Op naar huis!        Nieuws 22 mei: veilig in basiskamp na behalen top Het is gelukt... ik voel me een beetje vreemd. Extreem blij natuurlijk. Het moet nog even inzakken denk ik. Vanavond hebben we groot feest in ons basiskamp. Veel leden hebben de top gehaald en meest belangrijk: iedereen is gezond en wel in basiskamp. Morgen gaan we op weg naar Kathmandu. Ik hoop zo snel mogelijk een uitgebreid verhaal te posten met foto's en iedereen te woord te staan, momenteel is dat helaas niet mogelijk vanwege onze beperkte communicatiemogelijkheden in BC. Ik wil wel alvast al mijn vrienden, familie, sponsors, collega's, en alle steunbetuigers via gastenboek/email ontzettend bedanken voor al hun inzet en steun. FIRST GROUP REACHED EVEREST SUMMIT! Today the first team of 7 Summits Club’s expedition successfully reached the summit. List of summiters: Alex ABRAMOV (Russia) – head Viktor BOBOK (Russia) – guide KHUTOROVSKY Vladimir (Russia) CARPENCO Andrey (Moldavia) NIKITIN Dmitry (Russia) RAVENSTIJN Erik (Holland) MARIN Michael James (USA) CARPENCO Andrey is the first Moldavian reached the Everest summit. Our congratulations!!!!   20.05.2009 - 08:14

Nieuws 15 mei: het uur u
Het wachten is voorbij, het klimmen gaat beginnen. Tot de 23e van mei schijnt het weer goed te zijn, er zijn al vele teams onderweg. Wij hebben even wat langer gewacht om niet in een 'traffic jam' van klimmers terecht te komen (er zijn hier 600 klimmers aanwezig in BC). Het plan is als volgt:
16 mei: Basecamp - kamp 1 (6000m)
17 mei: kamp 1 - kamp 2 (6500m)
18 mei: kamp 2 - kamp 3 (7200m)
19 mei: kamp 3 - kamp 4 (7900m)
20 mei: kamp 4 - summit (8850m) - kamp 2 (6500m)
21 mei: kamp 2 - basecamp
Mocht het weer veranderen dan blijven we allicht wat langer in kamp 2. Iedereen is erg blij dat het nu echt gaat gebeuren, dat het tijd is voor actie. Zelf ben ik niet erg gespannen, als het lukt dan is dat schitterend, anders hebben we evengoed een mooie expeditie gehad. Maar we gaan er natuurlijk vanuit dat het lukt! Nu is het inpakken van wat spulletjes, eten, drinken, slapen, en gaan met de banaan!



Nieuws 10 mei: wachten op goed weer
De meeste van ons team, inclusief mijzelf, zijn klaar om het dak van de wereld te veroveren. Maar de wind hoog op de berg is te sterk. Zo rond 18 mei zou het beter moeten worden. We kunnen de komende dagen dus nog blijven klaverjassen in BC. Zelf ben ik een paar dagen BC uitgeweest, naar beneden. Om even te herstellen van alle inspanningen en nieuwe mensen te zien. Omhoog ging het opmerkelijk snel, 2x zo snel als de eerste keer omhoog naar BC. Het leert me dat ik klaar ben voor een toppoging van krap een week lang. Gisteren kwam ik terug in BC van mijn uitstapje en het was groot feest. 9 mei is de Russische bevrijdingsdag en aangezien een groot deel van ons team Russisch is, ging de Vodka rijkelijk over tafel. Samen met de omhooggebrachte karaoke set zorgde dat voor veel hilariteit, ikzelf probeerde mijn beste imitatie van Rammstein, en Lynne ging uit haar dak op YMCA van de Village People. Ook de sherpa's zongen uit volle borst liedjes, het was een fantastische avond en een goede afleiding van de dagelijkse gang van zaken. Vandaag testen we onze zuurstofapparatuur en stemmen we het af op de rest van onze spullen, zoals zonnebril. Ook doet onze dokter een check bij het hele team, om zeker te weten dat er geen half zieken de berg op gaan. De komende weken worden dus erg spannend. Het zal zwaar worden, maar mijn gevoel zegt dat het gaat lukken, ik voel me erg fit. Maar garanties zijn er natuurlijk niet.  

Nieuws 4 mei: sneeuwstorm op Lhotse wand
Op 29 april vertrek ik 's ochtends vroeg door de Icefall voor kamp 1. In 4 uur ben ik boven maar voel me afgeragd. Het blijkt dat we vergeten genoeg eten naar het kamp te sjouwen. De rest van de dag kauwen we op kale rijst, niet echt slim. De volgende dag kamp 2, dat is geen probleem. Het is wel 6500m, dus het hele lichaam werkt slechter. Vanaf kamp 2 en hoger open ik standaard om 5 uur 's ochtends het tentdoek om wat voedsel en slijm naar buiten te werken ... geen probleem op deze hoogte, heel gezond. Ik besluit een extra rustdag in kamp 2 te nemen. De volgende dag staat serieus werk te wachten ... kamp 3 op 7200m, in het midden van de steile Lhotse wand. De eerste anderhalf uur naar de voet van de wand gaan vlekkeloos. Aan het begin van de wand maak ik de fout al mijn teammaten voor te laten gaan, je moet niet wachten op Everest, geen seconde. Ik begin dus met acherstand in de wand. Het begint loeisteil en het is moeilijk een ritme te vinden. Ik hijg als een gek en vraag me af waar dit naar toe lijdt. Maar onderstussen wordt het hoogteverschil wel gemaakt, en na totaal 4,5 uur sta ik onder een laatste 10m vertikaal ijs voor het kamp. Een paar minuten later plof ik neer tussen onze tenten. Eten lukt me amper op deze hoogte, drinken gelukkig wel goed. De volgende morgen willen we nog wat hoger klimmen richting South Col. Ik kijk de tent uit. 'Nikolay, what do you think about weather?'
Het is zwaar bewolkt en ik vraag me af of we niet beter kunnen afdalen.'Let's try and we will see'. Daar gaan we dan. Honderd meter boven het kamp merk ik dat het weer verslechterd. 'What do you think Noel?, vraag ik aan mijn Noord-Ierse teammaat. 'Looks bad', maar iedereen lijkt door te willen klimmen. Dan komt er een windvlaag, het begint te sneeuwen en ik zie niet meer dan 50 meter. Ik ga naar beneden, dit wordt te gek. Gelukkig is iedereen het met elkaar eens. In de gierende storm dalen we af. Vlak voor we terug zijn in kamp 2 wordt het echt belabberd. We worden bijna van onze sokken geblazen. In kamp 2 heb ik even het gevoel dat het hele kamp de lucht in geblazen wordt, 'gelukkig' geldt dit alleen voor de keukentent.... alweer. Nu zit ik weer in BC, acclimatisatie afgerond, klaar voor de toppoging. We nemen eerst echter 5 dagen rust. Ik voel me nu al redelijk uitgerust, en dat is een goed teken, aangezien we gisteren nog op 7400m waren. Er is nog 1 ronde over. De allesbepalende ronde.



Nieuws 28 april: de finale nadert
Gisteren dachten we nog dat het een tijd zou duren voordat we weer omhoog konden, nu blijkt dat de condities goed zijn en dat we naar kamp 3 op 7300m kunnen gaan klimmen. We hebben onze expeditie ingedeeld in 2 teams, het wat snellere team 1 en wat langzamere team 2. Zelf zit ik samen met Michael (USA), Andre (RUS), Vladimir (RUS) en Dmitri (Singapore) in team 1, we gaan morgen 29 april omhoog naar kamp 1 op 6000m. Dan volgt op 30 april kamp 2 op 6500m, op 1 mei kamp 3 op 7300m, en op 2 mei klimmen we verder naar zo'n 7600m in de richting van South Col. Daarna gaan we weer snel naar beneden, naar basiskamp, om te wachten voor goed weer voor een laatste push naar de top. De 'wittebroodsweken' zijn hier dus nu duidelijk voorbij en de komende weken worden erg belangrijk voor succes. Zelf ben ik gelukkig nu helemaal fit, de heftige maaginfectie is voorbij en elke dag hier op de berg lijk ik meer energie te krijgen. Ook de keelpijn is weg. Het zou wel

Dit fotomateriaal is afkomstig van "7 Summits Club"
http://www.7summits-club.com
"7 Summits Club" is the Alpine Club for those wishing to climb all Seven Summits.
We have already carried out several successful expeditions during the year 2003-2006: 16 times within the last 3 years “7 Summits Club” organized Elbrus 5642m expeditions 4 out of them in winter. 135 members successfully reached the Top of Elbrus. 14 times within the last 3 years “7 Summits Club” organized Kilimanjaro 5895m expeditions. 105 members successfully reached the Top of Kilimanjaro 2 times within the last 3 years “7 Summits Club” organized unguided McKinley 6194 expeditions. 22 members successfully reached the Top of McKinley 5 times within the last 3 years “7 Summits Club” organized Aconcagua 6960 expeditions. 41 members successfully reached the Top of Aconcagua 3 times within the last 3 years “7 Summits Club” organized Everest 8848m expeditions. 31 members successfully reached the Top of Everest In 2004 and “7 Summits Club” organized Kosciuszko 2228m expedition. 14 members successfully reached the Top of Kosciuszko 13 members of our expedion in the season 2005/2006 successfully climbed Vinson Massif 4897m 7 members of “7 Summits Club”out of them finished “7 Summits” project – climbed all highest mountains on all continents. Alexander Abramov (Russia) Dmitry Moskalev (Russia) Victor Bobok (Russia) Boris Sedousov (Russia) Harry Kikstra (Netherlands) Soren Gudmann (Denmark) Heber Orone (Argentina) All in all over 500 people took part in our expeditions within the last 3 year. "7 Summits Club" is the Alpine Club for those wishing to climb all Seven Summits.

Nieuws 27 april: kamp 2 6500m
Op 23 april vertrok ons team voor de tweede maal richting kamp 1. Dit keer ging de tocht door de Khumbu Icefall voor mij een stuk beter. Na 4.5 uur was ik redelijk fris bovenop de Icefall en bijna in kamp 1. De volgende dag, 24 april, ging het verder naar kamp 2. Van kamp 1 naar kamp 2 is lang niet zo moeilijk als de Icefall, maar het is erg eentonig. Na 3 uur zwoegen tegen een zeer sterke wind kwamen we aan in kamp 2. De 6500m liet zich goed voelen. Ik voelde me even flink slap. Na een paar uur ging het beter, en lukte het me om goed te eten en te drinken. Na de nacht voelde ik me helaas weer misselijk in de ochtend, maar we gingen naar beneden, naar basecamp. Daar zitten we nu alweer voor een paar dagen. Gisteren bracht minder nieuws: heel kamp 2 is verwoest door de wind. Onze toilettent en keukentent in kamp 2 hebben letterlijk het luchtruim verkozen, ondanks dat deze goed verankerd waren. Zelf had ik een aantal belangrijke spullen in kamp 2 achtergelaten, zoals wanten voor de topdag en speciaal voedsel voor hoog op de berg. Volgens onze sirdar, hoofd van het sherpateam, zijn die spullen gelukkig gered. De sterke wind heeft een vertraging tot gevolg voor ons klimschema. We moeten nu een paar dagen langer wachten voor we weer omhoog gaan. We doen nog 1 acclimatisatieronde voordat we een toppoging wagen. Die ronde moet ons brengen naar kamp 3, op 7300m, en daarna nog iets verder tot 7500m, voordat we afdalen en een lange rustpauze nemen voor onze toppoging. Ik kan zelf niet wachten tot we weer omhoog gaan, hier in basecamp hebben we het nu wel gezien. Aan de andere kant hebben we nu wat meer tijd om kleine pijntjes te laten genezen, die de meeste van ons hebben opgelopen in kamp 2. Veel zijn aan het hoesten en zelf heb ik wat keelpijn. Voor Philippe, onze Franse teamgenoot, is de expeditie trouwens over en gesloten. Zijn bronchitis is teruggekomen en hij moet echt naar beneden. Erg jammer want Philippe is zowel als mens en klimmer een zeer geschikte teamgenoot. Gisteren stond Michael uit USA ook bijna op het punt van opgeven. Hij heeft praktisch twee weken amper geslapen en voelt zijn krachten afnemen. Na wat medicamenten had hij gelukkig vanacht een perfecte nacht, en de glimlach op zijn gezicht is terug. Het voltallige Zuid-Afrikaanse team heeft trouwens ook de wegen naar de groene valleien verkozen: ze vonden de Khumbu icefall 'niet aanbevelingswaardig'. Zelf vind ik dat erg overdreven, maar ja. De afvalrace naar de top is dus begonnen. Het zal denk ik vooral een mentale kwestie worden. 

Nieuws 20 april: wegbakken op 6000m
Een halve week geleden voelde ik me ziek: misselijkheid en overgeven. Terwijl mijn teammaten in de icefall aan het trainen waren, bleef ik in BC. Een gang naar de dokter leerde dat ik waarschijnlijk een parasiet had opgelopen in eind maart, waarvan de verschijnselen zich nu ontpopten. 'I've got a good medicin for you, I'll get you up that mountain', was het antwoord van doc. 'This antibiotics are very strong and you have to take 4 pills at once, possibly you are sick from the medicin next couple of days'. Vier pillen van een onwerkbaar formaat moesten doorgeslikt worden, het was een karwei maar het lukte. De dag erna voelde ik me een vaatdoek, de volgende dag echter stukken beter. De ziekteverschijnselen waren aan het verminderen. De volgende dag ging ik met het hele team kamp 1 op 6000m proberen te bereiken. Ik was nog niet fit en had nog geen stap in de icefall gezet, maar de hele tijd in BC zitten zou ook niets helpen, was mijn redenering. Op 18 april om 4.00 uur word ik wakker om me voor te bereiden voor het vertrek. Ik voel me misselijk en slap. Maar in BC blijven is geen optie, het is tijd voor actie. Zodra ik begin te klimmen gaat het beter. De eerste ladder over een gletscherspleet. Met een paar wiebelende passen kom ik aan de overkant. Ik klim samen met doc, voor de zekerheid. Een stuk vertikaal ijs. Technisch niet extreem want er hangt een vast touw. Vooral spierballenwerk. Het gaat redelijk en begin me te vermaken op alle wiebelende ladders. Na zo'n 15 ladders bereik ik na een paar uur het 'voetbalveld', een vlak stuk halverwege de icefall. Ik zie teammaten rusten en neem zelf ook een pauze. Na een korte pauze ga ik verder, maar voel me snel stukken slechter. Resteffecten van de antibioticakuur? Ik voel me misselijk en moet bijna overgeven. Daardoor kan ik maar weinig water drinken. De zon is opgekomen en maakt een oven van de icefall. Van redelijk koud wordt het ziedend heet. Geen zuchtje wind. Ik sleep me voort. Vlak voor een vertikale ijstoren neem ik even een pauze om uit te hijgen. 'Go quickly here!, dangerous', zegt Alex terecht, en ik sleep mezelf het vertikale gevaarte op. Hierna wordt de icefall makkelijker. Nog wel een paar ladders maar minder steil. Ik zit echter volkomen kapot. Mijn maag staat me niet toe veel te drinken en ik ben aan het uitdrogen. Ik verlaat de icefall en kom in de Western Cwm, een vallei op 6000-6500m omgeven door de bergen Everest, Lhotse en Nuptse. Compleet windstil en loeiheet, de zon op deze hoogte is superfel en de vallei is omsloten door hoge witte bergen. Ik vraag me even af hoe ik het kamp ga halen, maar ik heb weinig keus, want terug door de icefall is nu veel te gevaarlijk: het is te warm geworden. Op het moment dat ik het hard nodig heb, helpt mijn mentale weerbaarheid me naar het kamp. Aangekomen plof ik gelijk mijn tent in, ik heb even geen praatjes. Een half uur later komt John de tent binnen, hij heeft het ook zwaar gehad. 'Can't speak right now, terrible headache'. De nacht gaat redelijk, John loopt helaas de hele nacht over te geven. In de ochtend moet ik ook overgeven. 'I've good news', zegt Alex, onze expeditielieder, aan het ontbijt in kamp 1. 'Tonight there was a big avalanche in the icefall, we have to wait a while before descending because it's chaos now, so you can go back to bed'. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk afdalen, gelukkig gaan we een paar uur later. Moe kom ik aan in BC, maar ik voel me stukken beter. Eigenlijk gewoon kiplekker. Vandaag is het 20 april. Ongeveer een maand voor onze 'toppoging'. Overmorgen gaan we weer omhoog, dan naar kamp 2 op 6500m. Eens kijken hoe dat gaat. Ik voel me nu in ieder geval prima, heb duidelijk meer energie dan een paar dagen geleden. Het gaat spannend en heftig worden, dat staat vast.

De Khumbu ijsval. Misschien wel een van de meest gevreesde passages op weg naar de top van Mount Everest. Om dit chaotische gletscherdeel te overbruggen worden ieder klimseizoen wel 20-30 ladders gebruikt. Om 10m brede spleten te overbruggen of om loeisteile ijstorens te overwinnen. Deze ladders zijn niet bepaald hufterproof: ze moeten licht genoeg zijn om ze te installeren. Gevolg is dat de ladder vaak nogal 'meegeeft' als je erop staat. Morgen is het voor ons 'playday' in de ijsval. Oftewel: we gaan even lekker staan wiebelen op een stel ladders. Met onder ons 100m diepe gletscherspleten. Gelukkig is er een safety line, maar niemand wil die graag testen. Voor de rest gaat het hier zijn  gangetje in basecamp. Ik heb wat opborrelende gassen die mijn expeditiegenoten verblijden, de ander loopt lekker te hoesten enzovoorts. Over ons team trouwens, dat is een zeer geslaagde groep te noemen. We hebben Lynne en Noel uit Noord-Ierland, Vladimir uit Rusland, Dimitri uit Singapore, John uit UK, Pat uit Canada, Michael uit USA, Phillippe uit France en ik dus. Voor Philippe zag het er even minder goed uit gisteren. Een zware luchtweginfectie speelde hem parten: zijn ademhaling was een perfecte imitatie van Darth Vader uit Stars Wars. Gelukkig gaat het inmiddels al weer een stuk beter met hem. Het wordt nu voor mij tijd om weer lekker pillen te gaan slikken om mijn spijsvertering te verbeteren, dus dit was het voor nu.Alles gaat nog steeds volgens plan, op weg naar het dak van de wereld. Na de eerste opwinding van het arriveren in Everest basecamp (5400m), is het nu wel harde realiteit. Everest basecamp is namelijk geen plaats voor een mens. Er is bar weinig zuurstof in de lucht, en dat merk je bij alles. Even naar de wc? Je loopt als een gek te hijgen. Slapeloosheid, hoofdpijn, misselijkheid. Het is allemaal af en toe aanwezig en dat is op deze plaats heel normaal. Momenteel zit ik in een kokendhete tent: 35 graden, doordat de zon hier zo fel is op grote hoogte. Maar 's ochtends is het -15, en de gevoelstemperatuur ligt lager. Om alles soepeler te laten verlopen hebben we hier een tent vol met pillen. 'Second breakfast', zoals Max het noemt, een gids van onze expeditie. Elke dag ga ik een paar uur lopen, om het lichaam te laten merken dat er hier gewerkt moet worden. Over een paar dagen zullen we de Khumbu ijsval in gaan, naar kamp 1 op 6000 meter. Met onze verrekijker heb ik de ijsval in getuurd. Op de top van de ijsval - vlak onder kamp 1 - zijn drie ladders van zo'n 10 meter lang aan elkaar geknoopt om een gigantische overhangende ijstoren te overwinnen - dat wordt dus nog lol. Voor de rest is dit natuurlijk nog steeds een prachtige plaats, met geweldige bergen. Ik ben in Everest basecamp aangekomen. Wat een plaats! Ondanks de -maar liefst- zeshonderd klimmers in basecamp, valt de grootte mij nog mee. Het gaat ook op in het immense berglandschap. Het kampement van de internationale expeditie waar ik in deelneem is echt fantastisch. Op een prachtige plaats recht voor de Khumbu ijsval - daar heb ik nu uitzicht op terwijl ik dit aan het typen ben! De chaos van de Khumbu ijsval - een stelsel van instabiele scheefhangende ijstorens - ziet er indrukwekkend uit. En daar gaan we dan over een halve week doorheen. 'S ochtends vroeg, want anders is het er levensgevaarlijk. De paar dagen voordat ik in basecamp aankwam had ik wat problemen: weinig eetlust, hoofdpijn, slap. Maar nu gaat het stukken beter. Deze plaats geeft ook veel energie. We zijn nu dicht bij ons doel. Ik ga denk ik mijn tentje maar eens organiseren, en nog een paar schitterende foto's maken. En oh ja - morgen is het nepalees nieuwjaar, dus onze sherpa's zullen er wel een gezellig feestje van maken. Ik ga me beperken tot thee, geen nieuwe maaggrappen meer voor mij.  Na een aantal dagen in Dingboche te zijn gebleven op 4400m, is het nu tijd voor de laatste etappes naar basecamp. Overeen paar dagen zal ik daar aanbelanden. Eergisteren ben ik een heuvel opgelopen van zo'n 5200m samen met Amerikaan Rowen, die ook Everest gaat beklimmen. Ik had erg veel energie over, maar op de top had ik wel last van wat hoofdpijn, waardoor ik een paar dagen rust heb genomen. Onderweg kwamen we iemand tegen die wel erg snel omhoog ging. Het bleek Ed Viesturs te zijn, een van de beste hooggebergteklimmers op aarde. Hij heeft alle 8000-meter pieken beklommen zonder zuurstof, en gaat nu proberen voor - geloof ik - de 6e keer de top van Everest te halen. Vlak onder de top kwamen we Ed weer tegen, hij ging naar beneden. Het uitzicht op de top was fantastisch, en mijn fitheid doet me overtuigen dat er in mei hele mooie dingen kunnen gebeuren. Nu nog even flink bijeten en  drinken op 4400m, en dan op naar basecamp! Gisteren (3 april) ben ik aangekomen in Dingboche. Een prachtig dorpje met o.a. fantastische uitzichten op Lhotse (8516m) en Ama Dablam. De lucht is hier duidelijk dunner, en ik breng hier nog een paar nachten door, voordat de laatste etappes naar Everest BC worden afgelegd. Vandaag heb ik een rustdag, morgen breng ik een bezoekje aan het basecamp van Island Peak (5000m). Ik kom waarschijnlijk zo rond 8-10 april aan in Everest basecamp. Na een paar dagen rust en de inzegeningceremonie van onze expeditie zullen we dan rond half april onze eerste ronde door de Khumbu Icefall afleggen, naar kamp 1 op 6000 meter.Gisteren raakt ik met Carlo in de gastenruimte van onze lodge aan de babbel, en 's middags zijn we door de shops in Namche aan het struinen. Carlo heeft eigenlijk nog een warme slaapzak nodig en ik wil nog een licht donsjackje. Al mijn goede donsspullen heb ik al op yaks naar BC gestuurd, en ik zoek nog wat warms voor de trek naar BC. We lopen een shop in waar keiharde R&B muziek aanstaat, zeer vreemd om dit te horen hoog in de Himalaya, waar meestal het spirituele mantra 'om mani padme hum' door de dorpjes schalt. We vragen aan de lokale blingbling sherpa of de muziek wat zachter kan, want we kunnen elkaar zo onmogelijk verstaan. Met tegenzin wordt de muziek zachter gezet. Carlo vraagt om een huurslaapzak. De sherpa haalt een totaal uitgewoond model te voorschijn. We kijken wat verder in andere shops maar alle huurslaapzakken zien er uit als een zak hooi. De koopslaapzakken zien er beter uit, misschien is kopen beter. We gaan weer terug naar de blingbling sherpa. Ik pas een donsjack wat goed valt, maar het ding is totaal afgeragd en de blingbling sherpa vraagt een belachelijk bedrag. 'This one new sir, only natural sir, best price sir.' Wat een onzin. Carlo wil de huurslaapzak kopen. Maar de sherpa vraagt 100 euro voor het afgeschreven vod. Dan maar huren, 1 dollar per dag, dat gaat nog. Maar dan wil de sherpa een paspoort als onderpand. We hebben het nu helemaal gehad met deze man en gaan naar een andere winkel. Daar denken we een goede deal te maken door een slaapzak en donsjack samen voor 65 euro te kopen. Denken we. Op het moment dat we willen afrekenen wordt de prijs opeens weer verhoogd. We vertellen de verkoper dat ie naar de maan kan lopen en gaan boos de winkel uit. In de volgende shop is het voor mij zowaar raak. Ik weet een prachtig kermit-de-kikker-achtig donsjack binnen te slepen. Carlo is helaas overgeleverd aan de sjacheraars: hij moet een warme slapzak hebben. Met tegenzin koopt hij de slaapzak, gelukkig weet hij er nog een redelijk goede deal uit te slepen. Al met al hebben we best lol gehad met die verkopers hier en laat in de middag babbelen we verder in onze lodge, onder het genot van een kop thee. Die avond val ik met een gelukkig gevoel in een diepe slaap.Vandaag (1 april) heb ik nog een rustdag in Namche. Goed voor de acclimatisatie. Mijn voetblessure is praktisch voorbij, maar wat extra rust kan daarvoor ook geen kwaad. Ik ga denk ik morgen al naar Tengboche (3900m), wat vroeger dan gepland. Langer in Namche blijven is ook wat te veel van het goede. Rond 3 april zal ik dan arriveren in Dingboche (4400m), waar ik wat langer blijf, want ik wil niet te vroeg in BC zijn.Het gevoel is goed, top of the world here we come! Gisteren raakt ik met Carlo in de gastenruimte van onze lodge aan de babbel, en 's middags zijn we door de shops in Namche aan het struinen. Carlo heeft eigenlijk nog een warme slaapzak nodig en ik wil nog een licht donsjackje. Al mijn goede donsspullen heb ik al op yaks naar BC gestuurd, en ik zoek nog wat warms voor de trek naar BC. We lopen een shop in waar keiharde R&B muziek aanstaat, zeer vreemd om dit te horen hoog in de Himalaya, waar meestal het spirituele mantra 'om mani padme hum' door de dorpjes schalt. We vragen aan de lokale blingbling sherpa of de muziek wat zachter kan, want we kunnen elkaar zo onmogelijk verstaan. Met tegenzin wordt de muziek zachter gezet. Carlo vraagt om een huurslaapzak. De sherpa haalt een totaal uitgewoond model te voorschijn. We kijken wat verder in andere shops maar alle huurslaapzakken zien er uit als een zak hooi. De koopslaapzakken zien er beter uit, misschien is kopen beter. We gaan weer terug naar de blingbling sherpa. Ik pas een donsjack wat goed valt, maar het ding is totaal afgeragd en de blingbling sherpa vraagt een belachelijk bedrag. 'This one new sir, only natural sir, best price sir.' Wat een onzin. Carlo wil de huurslaapzak kopen. Maar de sherpa vraagt 100 euro voor het afgeschreven vod. Dan maar huren, 1 dollar per dag, dat gaat nog. Maar dan wil de sherpa een paspoort als onderpand. We hebben het nu helemaal gehad met deze man en gaan naar een andere winkel. Daar denken we een goede deal te maken door een slaapzak en donsjack samen voor 65 euro te kopen. Denken we. Op het moment dat we willen afrekenen wordt de prijs opeens weer verhoogd. We vertellen de verkoper dat ie naar de maan kan lopen en gaan boos de winkel uit. In de volgende shop is het voor mij zowaar raak. Ik weet een prachtig kermit-de-kikker-achtig donsjack binnen te slepen. Carlo is helaas overgeleverd aan de sjacheraars: hij moet een warme slapzak hebben. Met tegenzin koopt hij de slaapzak, gelukkig weet hij er nog een redelijk goede deal uit te slepen. Al met al hebben we best lol gehad met die verkopers hier en laat in de middag babbelen we verder in onze lodge, onder het genot van een kop thee. Die avond val ik met een gelukkig gevoel in een diepe slaap.Vandaag (1 april) heb ik nog een rustdag in Namche. Goed voor de acclimatisatie. Mijn voetblessure is praktisch voorbij, maar wat extra rust kan daarvoor ook geen kwaad. Ik ga denk ik morgen al naar Tengboche (3900m), wat vroeger dan gepland. Langer in Namche blijven is ook wat te veel van het goede. Rond 3 april zal ik dan arriveren in Dingboche (4400m), waar ik wat langer blijf, want ik wil niet te vroeg in BC zijn.Het gevoel is goed, top of the world here we come! Gisteren ben ik van Kathmandu naar Lukla op 2800m in het Everest gebied gevlogen. Toen ik voet op vaste grond zette, voelde ik me nog wat gammel van de vliegreis. Al snel had ik echter een goed ritme te pakken en na 90 minuten kwam ik aan in de eerste overnachtingsplaats, Phakding (2600m). Inmiddels zit ik in Namche Bazar (3400m) aan de hot choclate. Het ging vandaag snel. Eigenlijk te snel. Na het ontbijt in Phakding zette ik koers richting Namche. Ik had er flink de pas in, en het woord pauze was vandaag niet aanwezig in mijn woordenboek, behalve op wat theedrinken na. Drie -en half uur later was ik in Namche, en bij de eerste lodge vergreep ik me aan de cola. Ik was toch wel even flink moe, ook vanwege mijn 20 kg zware rugzak. Ongebruikelijk zwaar voor een trekking naar Everest BC, maar een aantal items die ik niet dubbel heb meegenomen, stuur ik liever niet met de yaks naar BC. Bovendien is het nog een goede training, mits er voldoende rust is tussendoor.Namche is echt ideaal om even lekker te relaxen. Goed voedsel, nog voldoende zuurstof en een fantastische omgeving. Eens kijken of ik de volgende dagen wat mooie plaatjes voor de site kan schieten, een uurtje boven Namche is er al uitzicht op de Mount Everest!